محورهای کنفرانس : ١- سياستگذاري و عوامل محيطي ١-١- پيش بيني وضعيت جامعه در ايران با نگاه به آينده ١-٢- مبانی نظری سياستگذاری علم و فناوری در مهندسی ١-٣- نقش ساختارهای سازمانی محيط های آموزشی در آموزش مهندسی ١-٤- اخلاق مهندسي و اخلاق سازماني ١-٥- آموزش مهندسی با نگاه به محيط زيست ١-٦- نقش انجمن های علمی در توسعه آموزش مهندسی

٢ – گذشته، حال و آينده ٢-١- تاريخ علوم مهندسی ٢-٢- بررسي وضعيت فعلي آموزش مهندسي ٢-٣- آينده آموزش مهندسي در جهان ٢-٤- آينده آموزش مهندسي در ايران و راه هاي رسيدن به وضعيت مطلوب آن ٢-٥- اولويت هاي آموزش مهندسي در ايران با نگاه به آينده ٢-٦- توسعه کمی و کيفی آموزش مهندسی در کشور ٢-٧- آينده آموزش مهندسي از طريق مجازي، در ايران و جهان ٢-٨- چالش های آینده دانشکده ها و دانشگاه های مهندسی در ایران

٣- ارتباط آموزش مهندسي با صنعت و اقتصاد ٣-١- اهميت آموزشهای ضمن کار در توسعه صنايع و خدمات مهندسی در ايران ٣-٢- آموزش مهندسی و اشتغال در ايران ٣-٣- ارتباط صنعت با آموزش مهندسی ٣-٤- ارزيابی کارايی مهندسان در صنعت ٣-٥- جايگاه آموزش مهندسی در الگوی توسعه اقتصادی کشور ٣-٦- نياز كمي و كيفي اقتصاد ايران به نیروهای مهندس كارآمد

٤- پژوهش ، فناوري و نوآوري ٤-١- آموزش مهندسي پژوهش محور ٤-٢- كاربرد فناوري هاي نوين در آموزش مهندسي ٤-٣- نقش تکنولوژی آموزشی در ارتقای آموزش مهندسی ٤-٤- کاربرد فناوري اطلاعات و دانش در آموزش مهندسی ٤-٥- خلاقيت و نوآوري در آموزش مهندسی ٤-٦- برنامه های آموزشی بين رشته ای ٤-٧- تکنیک های تبديل ايده به محصول ٤-٨- روزآمدسازي دانش استادان

٥- همكاري هاي بين المللي ٥-١- جايگاه کشورهای منطقه در آموزش مهندسی ٥-٢- مقايسه تطبيقی آموزش مهندسی در ايران و جهان ٥-٣- آموزش مهندسي با توجه به مزيت های ملی، منطقه ای و جهانی ٥-٤- جلب همکاری های ملی، منطقه ای و جهانی در آموزش مهندسی

٦- ارزيابي، برنامه ريزي و توسعه آموزش مهندسي ٦-١- نيازسنجي در آموزش مهندسي ٦-٢- استاندارد سازی، سنجش، ارزيابی و تضمين کيفيت در آموزش مهندسی ٦-٣- مکانيزم های ارزيابی درونی و بروني در گروه های آموزشی ٦-٤- ساختارسازي براي ارتقاي كيفيت آموزش مهندسي ٦-٥- بازدهي آموزش مهندسي در ايران ٦-٦- آسيب شناسي و چالشهاي آموزش مهندسي ٦-٧- توسعه فرايندهاي تدريس و يادگيري در آموزش مهندسي ٦-٨- جايگاه آموزش هاي راهبردي و ميان رشته اي در آموزش مهندسي